* และมันจะไม่มีใครทำฉันให้ดีอย่างเดิม      

                เมื่อความปวดร้าวครั้งนั้น ก็ยังวนเวียน อยู่ทุกๆวันที่มี

                และเมื่อเวลาไม่เคยจะช่วยอะไร ให้ฉันลืมเธอสักที  

                ก็ต้องทำใจว่าจากนี้ ฉันคงคุ้นเคยความเจ็บและชินไปเอง

คนเราไม่เห็นต้องมีเหตุผลว่าเรารักกัน เพราะอะไร ดอกไม้ที่แย้มที่บานไม่มีใครถาม ว่าทำไม

แต่เมื่อคนเราต้องเลิกต้องลา ดอกไม้โรยราเป็นเพราะอะไร มีคำถามมากมาย ที่ยังค้างใจ

( * )

ที่จริงก็รู้คนเราเกิดมาเพื่อการร่ำลา สักวันหนึ่ง วันที่ดอกไม้จะต้องโรยรา มันคงต้องมาถึง

แต่ฉันไม่เคยเข้าใจสักที เมื่อภาพดีๆยังคงตราตรึง มันยากเกินไป ที่จะเสียมัน

( * )

แค่เพียงช่วงหนึ่งที่ใจ ฉันนั้นได้มีเธอ   ต่อเติมเรื่องราวมากมายในชีวิตฉัน

ความรัก คงอยู่เสมอ แม้ต้องพรากจากกัน ลึกๆภายในของหัวใจ

ถึงแม้จะนานเท่าไร เธอยังจะอยู่ตรงนั้น

              ไม่มีใคร ทำฉันให้ดีอย่างเดิม  เมื่อความปวดร้าวครั้งนั้น ก็ยังวนเวียนอยู่ทุกๆวันที่มี

              และเมื่อเวลาไม่เคยจะช่วยอะไร ให้ฉันลืมเธอสักที   

              ก็ต้องทำใจว่าจากนี้ ฉันคงคุ้นเคยความเจ็บและชินไปเอง

              ฉันไม่มีวันจะหยุด รักเธอได้เลย